Είμαι Έλληνας;

Είμαι Έλληνας, ή μάλλον Ελληνίδα, βροντοφωνάζει η Κατερίνα Μουτσάτσου.

Είμαι μαλάκας βροντοφωνάζει ο Σπύρος για να απαντήσει στην Κατερίνα.

Εθνικιστικό ξέσπασμα; Απόγνωση; Κάτι άλλο;

Καλώς ή κακώς και οι δύο αντικατοπτρίζουν απόψεις που αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Αντιπροσωπεύουν το αίσθημα αδικίας που πολλοί αισθάνονται επειδή στις άλλες χώρες μας αντιμετωπίζουν ως κλέφτες, τεμπέληδες κ.ο.κ. Και φυσικά το αίσθημα αδικίας απέναντι στο κράτος.

Από τη μία ο πατριωτισμός της Κατερίνας, η οποία εκφράζει όλες τις απαιτήσεις που πρέπει να έχουμε από τους άλλους σαν έθνος, γιατί "εμείς ανακαλύψαμε τη δημοκρατία, εμείς ανακαλύψαμε τη Δύση, εμείς ανακαλύψαμε την ελεύθερη αγορά, εμείς ανακαλύψαμε την κριτική". Δηλαδή φταίνε οι άλλοι που "μας τη λένε". Άραγε θα πρέπει κανονικά να ζητάμε πνευματικά δικαιώματα για όλες τις ανακαλύψεις; Μήπως επειδή εμείς ανακαλύψαμε την κριτική, δεν επιτρέπεται να μας κριτικάρουν;

Από την άλλη η επαναστατική διάθεση του Σπύρου, σύμφωνα με τον οποίο "δουλεύουμε περισσότερες ώρες από άλλους, έχουμε μικρότερο δημόσιο τομέα, οι τράπεζες (και μόνο αυτές μαζί με την παγκοσμιοποίηση) μας έχουν φέρει σε αυτό το σημείο". Αλήθεια, αφού έχουμε μικρό δημόσιο τομέα, γιατί τότε το 2009 είχαμε 52% Government Expenses - το μεγαλύτερο ποσοστό στον κόσμο (σύμφωνα με την World bank). Και είναι άραγε το πόσες ώρες δουλεύουμε ο σωστός τρόπος να μετρήσεις την παραγωγικότητα; Όσες παραπάνω ώρες και να δουλεύουμε, αν δεν δουλεύουμε σωστά, είμαστε αναποτελεσματικοί. Ας δοκιμάσει κάποιος να συγκεντρώσει πληροφορίες για ένα θέμα με και χωρίς το internet. Στην πρώτη περίπτωση θα τριγυρνάει στις βιβλιοθήκες, χάνοντας ίσως και μέρες, στη δεύτερη σε λίγα λεπτά θα έχει το ίδιο ίσως αποτέλεσμα. Όσες παραπάνω ώρες και να δουλεύεις, αν δουλεύεις λάθος, το αποτέλεσμα θα είναι χειρότερο.

"Έλληνας". Είναι ο ίδιος με τους προγόνους του; Όχι, δεν ανακαλύψαμε εμείς όλα αυτά που είπε η Κατερίνα. Τα ανακάλυψαν οι πρόγονοί μας. Ίσως μάθαμε την κριτική από αυτούς. Αλλά ποτέ την αυτοκριτική. Για όλα φταίει η αόρατη έννοια του κράτους. Το κράτος λοιπόν είναι πάντα ο εχθρός. Γι'αυτό και δεν υπήρξαμε ποτέ οργανωμένη κοινωνία. Κάθε φορά που ζητάμε μία "εξυπηρέτηση" δεν συμμετέχουμε στο πρόβλημα. Κάθε φορά που ζητάμε να μας κόψουν κάτι από την τιμή αντί για απόδειξη, δεν αισθανόμαστε καν ότι αυτό είναι κακό. Γιατί αργότερα όταν δε θα έχει το κράτος λεφτά, θα φταίει μία γενική έννοια της φοροδιαφυγής, η οποία δε μας αγγίζει.

Η βασική μας διαφορά από μία οργανωμένη κοινωνία είναι ότι σε μία οργανωμένη κοινωνία, όταν κάποιος παρανομεί, αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή και οι υπόλοιποι φροντίζουν να το καταγγείλουν. Στην Ελλάδα, όταν κάποιος παρανομεί, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και ο καθένας προσπαθεί να κλέψει όπως και όσο μπορεί και αυτός. Και αν κάποιος καταγγείλει μία παρανομία, αυτόματα γίνεται ο περίεργος και ο κακός της υπόθεσης, το "καρφί", ενώ αυτός που έκανε την παρανομία "απλά έκανε τη δουλειά του". Το καρφί χαλάει την ισορροπία του συστήματος.

Νομίζω όμως το πιο εντυπωσιακό είναι οι απόψεις του κόσμου. Αν ρωτήσει κανείς τον κόσμο στο δρόμο τι εμπειρίες είχε από το ελληνικό δημόσιο, σπάνια θα εμφανιστεί κάποιος που δε θα έχει μία αρνητική εμπειρία. Αλλά ποτέ κανείς δε βγήκε να φωνάξει να διορθωθούν αυτά τα προβλήματα. Γιατί να διορθωθούν εξάλλου; Γιατί αυτή η μανία με το δημόσιο; Όπως λέει και ο Σπύρος, δεν είναι μεγάλο το δημόσιο, οπότε κακώς όλοι το κατηγορούν. Και κάθε αλλαγή που θα προωθηθεί, θα συνοδευτεί από τη γενική κατακραυγή. Αλήθεια, μόνο εγώ βλέπω αυτό το οξύμωρο;

Αλλά τις αμαρτίες του δημοσίου τις πληρώνει στην πραγματικότητα ο ιδιωτικός τομέας. Γιατί δεν έχουμε επενδύσεις στην Ελλάδα; Γιατί όσοι Έλληνες μπορούν βγάζουν τα χρήματά τους εκτός Ελλάδος; Γιατί η πιο συχνή ερώτηση που δέχομαι από όλους είναι "πώς μπορώ να ανοίξω ένα λογαριασμό στην Ελβετία να βγάλω τα λεφτά μου;". Είναι απλή η απάντηση. Γιατί είναι πιο εύκολο να έχει επιχειρηματική δραστηριότητα στη Ζάμπια και στη Μογγολία απ'ότι στην Ελλάδα (World bank ranking of ease of doing business).

Ναι λοιπόν, φταίμε όλοι. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Που μάθαμε έτσι, που συντηρούμε αυτό το σάπιο σύστημα με νύχια και με δόντια, που εθελοτυφλούμε στα όσα συμβαίνουν τριγύρω μας, που ρίχνουμε πάντα το φταίξιμο αλλού, χωρίς πρώτα να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Που θα ψηφίσουμε για να μπουν στη Βουλή όλοι οι γνωστοί ποδοσφαιριστές, ηθοποιοί, τραγουδιστές, αρσιβαρίστες με την ελπίδα ότι αυτοί θα μας βγάλουν από την κρίση. Και όταν δεν θα προκύψουν λύσεις, οι "Έλληνες" θα λένε ότι φταίνε οι ξένοι που μας λένε τεμπέληδες και θέλουν να μας εκδικηθούν, ότι φταίνε οι πολιτικοί (που μαγικά διορίστηκαν στο κοινοβούλιο), ότι φταίει το "σάπιο σύστημα" (που από μόνο του μαγικά συντηρείται), ότι τα ελεγχόμενα media δεν μας επιτρέπουν να σκεφτούμε, τη στιγμή που σε χώρες με μεγαλύτερο έλεγχο στα media οργανώνονται επαναστάσεις μέσω internet. Όλοι αυτοί οι "Έλληνες" που έχουν τις μαγικές λύσεις στο τσεπάκι, αλλά δεν προσπαθούν να βγάλουν οι ίδιοι το φίδι από την τρύπα. Οι Έλληνες που ξεχνάνε τι σημαίνει πραγματικά το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Όχι λοιπόν, τέτοιος "Έλληνας" δεν είμαι και δε θέλω να είμαι. Έχω πλέον συνειδητοποιήσει το μερίδιο της ευθύνης μου. Δε μου φταίνε μόνο οι άλλοι.