Η έλλειψη ιδεολογικής ταυτότητας

Ήταν σαφές το μήνυμα από τις κάλπες. Ο κόσμος ζητάει μία αλλαγή. Κάτι δεν πάει καλά φωνάζει. Για το τι είναι αυτό που δεν πάει καλά όμως δεν υπάρχει συμφωνία εκτός από ένα πράγμα: το μνημόνιο.

Σε μία ύστατη προσπάθεια λαϊκισμού, Βενιζέλος και Σαμαράς υπόσχονται αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Ενός μνημονίου που αυτοί υπέγραψαν ύστερα από διαπραγματεύσεις. Άρα, αφού και οι ίδιοι ομολογούν ότι τα πήγαν χάλια στις διαπραγματεύσεις και χρειάζεται αναδιαπραγμάτευση το μνημόνιο, γιατί ζητάνε εξουσιοδότηση για αναδιαπραγμάτευση; Αφού απεδείχθη ότι δεν είναι καλοί διαπραγματευτές.

Από την άλλη ο Τσίπρας και ο Κουβέλης θέλουν την καταγγελία του αντιλαϊκού μνημονίου. Μία καταγγελία του μνημονίου και παραμονή παράλληλα στην ευρωζώνη (χωρίς να είναι αυτοσκοπός). Θέλουν μία αριστερή διακυβέρνηση, μία αριστερή πολιτική μέσα σε μία φιλελεύθερη οικονομική ένωση, όπως η ζώνη του Ευρώ. Κατά την άποψή μου, μάλλον ρομαντική θεώρηση, αν όχι λαϊκιστική. Είναι σαν να προσπαθούμε να κρατηθούμε ζωντανοί σε μία μάχη όπου όλοι οι άλλοι πηγαίνουν με όπλα και εμείς με γυμνά χέρια. Ο μόνος τρόπος να κρατηθούμε ζωντανοί είναι να αλλάξουμε τους κανόνες και να απαγορεύσουμε τα όπλα. Ή να αποχωρήσουμε από το παιχνίδι.

Ναι, είναι τόσο ουτοπικό να νομίζεις ότι σε μία φιλελεύθερη ένωση μπορείς να έχεις τους ζηλευτούς ρυθμούς ανάπτυξης των κρατών που επί χρόνια δουλεύουν με φιλελεύθερες πρακτικές, όταν σαν χώρα επί χρόνια αντιμετωπίζεις την ιδιωτική πρωτοβουλία σαν εχθρό και όταν ζητάς την κρατικοποίηση εταιρειών. Θα πρέπει ίσως να συνειδητοποιήσουν ότι ναι, υπάρχει δρόμος ευρωπαϊκός εκτός του παρόντος μνημονίου. Αλλά στην παρούσα Ευρώπη, θα είναι πάλι ένας φιλελεύθερος δρόμος.

Ο άλλος αντιμνημονιακός, Πάνος Καμμένος, στην ίδια ακριβώς μάχη πηγαίνει με πλαστικά όπλα - σαν αυτά που παίζουν τα παιδιά. Δεν τον ενοχλεί ο φιλελευθερισμός ακριβώς, δεν θέλει αριστερή πολιτική, δεν ξέρει τι θέλει. Αυτός μάλλον ζει σε κάποιο παράλληλο σύμπαν.

Και τα δύο κόμματα που έφεραν την Ελλάδα εκεί που είναι τώρα το χαβά τους. Το ΠΑΣΟΚ ακόμα απορώ πώς είναι δυνατόν να έχει τη λέξη σοσιαλιστικό στο όνομά του. Εκτός αν το μνημόνιο είναι όντως προϊόν σοσιαλισμού. Εκτός αν οι απόψεις που ακούγονται είναι σοσιαλιστικές.

Ο Σαμαράς από την άλλη καλεί σε συμπαράταξη την κεντροδεξιά. Ποια κεντροδεξιά; Τι θα πει κεντροδεξιά; Είναι ο φιλελευθερισμός του Μάνου και του Χατζηδάκη; Ή είναι ο εθνικισμός του Βορίδη και του Καρατζαφέρη; Πώς μπορούν άνθρωποι με τόσο διαφορετικές απόψεις να βρίσκονται στην ίδια στέγη; Πώς μπορεί κάποιος ο οποίος έριξε τη μοναδική καθαρά φιλελεύθερη κυβέρνηση πριν από 20 χρόνια, να θέλει τώρα να ηγηθεί μίας φιλελεύθερης κεντροδεξιάς;

Και τα δύο αυτά κόμματα πάσχουν από κρίση ταυτότητας. Και τα δύο χρειάζεται να αυτοπροσδιοριστούν ή, αν δεν το θέλουν, να διαλυθούν. Να μαζευτούν μαζί οι Σοσιαλιστές και να προσχωρήσουν στον Κουβέλη ή στον Σύριζα (ή να φτιάξουν δικό τους κόμμα), οι φιλελεύθεροι/τεχνοκράτες αντίστοιχα στον Μάνο ή στη Μπάκογιάννη (ή να φτιάξουν δικό τους κόμμα) και οι εθνικιστές στον Καμμένο ή στον Καρατζαφέρη (ή να φτιάξουν δικό τους κόμμα).

Κλείνοντας, υπάρχει θέμα ιδεολογικής καθαρότητας στην Ελλάδα. Και θα πρέπει ο καθένας να ξεκαθαρίσει τις επιθυμίες του και τις θέσεις του:

• Θέλουν ο Τσίπρας και ο Κουβέλης μία ευρωπαϊκή πορεία σε μία φιλελεύθερη Ευρώπη;
• Είναι το ΠΑΣΟΚ σοσιαλιστικό;
• Ποια κεντροδεξιά πρεσβεύει η ΝΔ;
• Τι ακριβώς πρεσβεύει ο Καμμένος;